Kardynał Adam Kozłowiecki
Wielki kapłan i pasterz otaczający troską tych, do których został posłany. Od ponad 60 lat był misjonarzem w Zambii. Więzień Oświęcimia i Dachau. W piątek rano narodził się dla Nieba. Ksiądz kardynał Adam Kozłowiecki SI zmarł w szpitalu w Lusace. Miał 96 lat. Był jednym z najstarszych kardynałów w Kościele katolickim. Starszy o rok jest jedynie ks. kard. Alfons Maria Stickler SDB, emerytowany archiwariusz Tajnego Archiwum Watykańskiego. Po śmierci najstarszego polskiego purpurata kolegium kardynalskie liczy 180 członków, w tym 104 mających prawa elektorskie.
Świętej pamięci ks. kard. Adam Kozłowiecki pochodził z Huty Komorowskiej k. Kolbuszowej. Urodził się 1 kwietnia 1911 roku. Po zakończeniu nauki w jezuickich gimnazjach i uzyskaniu świadectwa dojrzałości w 1929 r. wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Studiował filozofię w Krakowie, potem teologię w Chyrowie, gdzie pracował z młodzieżą. Święcenia kapłańskie przyjął 24 czerwca 1937 r. w Lublinie z rąk ks. bp. Karola Niemiry. Wojna zastała go w Chyrowie, który opuścił 9 września 1939 roku. 26 października dotarł do Krakowa. Już 10 listopada został jednak aresztowany przez hitlerowców i był więziony na Montelupich, potem w Wiśniczu, od 20 czerwca 1940 r. w Oświęcimiu, a od 11 grudnia w Dachau. W Pullach, gdzie przebywał po uwolnieniu go z obozu 29 kwietnia 1945 r., otrzymał propozycję wyjazdu na misje do Rodezji Północnej, obecnej Zambii. 15 lipca 1945 r. złożył ostatnie śluby zakonne, a 29 stycznia 1946 r. wyjechał do Afryki. Sytuacja polskiej misji w Rodezji była opłakana, brakowało misjonarzy i personelu misyjnego. Odnawiał więc zerwane więzi stacji misyjnych z pobliskimi wioskami, zakładał w nich szkoły, budował wiejskie kaplice i domy dla nauczycieli. Misja rodezyjska była poważnym wkładem Kościoła polskiego w misje zagraniczne. Gdy więc Stolica Apostolska zdecydowała ostatecznie o podniesieniu prefektury apostolskiej Lusaka do rangi wikariatu apostolskiego, na urząd wikariusza apostolskiego powołano 15 lipca 1950 r. ks. Adama Kozłowieckiego. Za jego rządów wiele budowano, zarówno w miastach, jak i w buszu, sprowadzano różne zgromadzenia zakonne męskie i żeńskie, zakładano szkoły i szpitale. Udało mu się też otworzyć w 1952 r. niższe seminarium duchowne w Mimie, które w 1973 r. przekształcono ostatecznie w krajowe wyższe seminarium duchowne. W 1955 r. ks. Adam Kozłowiecki został pierwszym biskupem Lusaki. Sakrę biskupią przyjął 11 września tegoż roku. Był gorącym zwolennikiem równouprawnienia ras. Gdy Papież Jan XXIII w 1959 r. ustanowił w Rodezji Północnej niezależną prowincję kościelną z siedzibą w Lusace, obejmującą siedem diecezji sufraganalnych, ks. bp Adam Kozłowiecki został 12 lipca 1959 r. podniesiony do godności arcybiskupa metropolity Lusaki. Odegrał też dużą rolę w okresie uzyskiwania przez Zambię pełnej suwerenności, co dokonało się 24 października 1964 roku. Od tej chwili corocznie składał swoją rezygnację ze stanowiska arcybiskupa metropolity. Chciał, aby na tym stanowisku zastąpił go rodowity Zambijczyk, co nastąpiło w 1969 roku. Od chwili rezygnacji z urzędu kierowany był na placówki misyjne jako duszpasterz. Ostatnio pracował w Mpunde. W uznaniu za wieloletnią pracę misyjną w 1998 r. Jan Paweł II podniósł go do godności kardynalskiej.